Soldu Güllerim · Giriş

17 Aralık 1979 İstanbul'un eski bir mahallesine Sevgi ve ağabeyi Kenan taşınmıştı. Ailelerini memlekette bırakıp, bu şehirde yaşamaya başladılar. Kenan, kardeşini her şeyden çok seviyordu. Ülkenin içinden geçtiği çalkantılı günlerde onun bir ilişkiye başlamasını istemiyordu. Fakat Sevgi, çoktan mahallenin delikanlılarından Adem'e gönlünü kaptırmıştı. Adem, sol görüşlü bir çevrenin içindeydi. Kenan ise ülkücü düşüncelere sahip arkadaşlarıyla birlikte hareket ediyordu. Aynı sokaklarda büyümüş, aynı mahallenin çocukları olmuşlardı. Fakat ülkeyi saran kutuplaşma, onları birbirine zıt saflara sürüklemişti. Adem'in de Sevgi'ye karşı hisleri vardı. Ancak bu sevgiyi açıkça yaşayabilmeleri mümkün değildi. Kenan, kardeşinin bu dönemde bir ilişki yaşamasına zaten karşıydı. Bir de gönlünü kendi dünya görüşünün tam karşısındaki bir gence kaptırdığını öğrense, buna asla izin vermezdi. Bu yüzden gizlice bile buluşamıyorlardı. Sevgi, akşamüstleri bahçedeki güllerini sularken Adem sokağın karşı köşesine gelir, birkaç dakika konuşabilirlerdi. O kısa anlar ikisi için de günün en güzel vaktiydi. Kenan'ın ayak sesleri duyulur duyulmaz Adem sessizce uzaklaşır, Sevgi ise hiçbir şey olmamış gibi güllerine su vermeye devam ederdi. Aylar böyle geçti.