Soldu Güllerim · Islak Islık

Sevgi bir anlık Adem'in geldiğini düşündü. Fakat ıslığı çalan, abisi Kenan'dı. Islığı çalanın Adem olmadığını görünce Sevgi'nin yüzü düştü. - Ne işin var abi burada? Neyden saklanıyorsun? Kenan kısık bir sesle sordu. - Polis falan geldi mi eve? Sevgi şaşkın bir ifadeyle. - Hayır. Hem ne oldu neden polis gelecek ki? Kenan cevap vermedi. Balkondan atladı, eve girdi. Sevgi hem abisi yüzünden şaşkın, Adem'i göremediği için de perişan durumdaydı. Odasında bir müddet sessizce ağladı. Oturma odasına gittiğinde, ağabeyi hiç konuşmuyor ve sert bir yüz ifadesiyle televizyon izliyordu. Sevgi, ağabeyinin olanları öğrendiğini düşündü fakat. Öğrense, bu kadar sakin kalamazdı. Saat geç olmuş, ağabeyinin sokağa çıkma saati gelmişti. Ağabeyi gitti, sevgi ise cam kenarında üzgün ve çaresiz şekilde güllerini izliyordu. O capcanlı kan kırmızısı güllerini. Derken sokakta hızlıca yürüyen kırmızı atkılı birini gördü. Adem'di bu. Bu sefer abisi de değildi. Sevdiğiydi o. Camı açtı ve Adem'e baktı. Adem onu farkedip gülümsedi. Adem ile karşılıklı gülümseşirken sokağa gelen bekçinin düdük seslerini duyup camı kapattı Sevgi. O gece rahat bi uyku çekebilecekti. Gözlerindeki yaş, kurumuştu.