Soldu Güllerim · Yarım Kalan Heves

Sevgi bir süre sustu. Ellerini çay bardağının etrafında kenetledi. Sonunda başını kaldırıp alçak bir sesle sordu: — Rahmi Amca... Sen bugün Adem'i gördün mü? Rahmi Amca hafif sırıttı. Ve yüzündeki tebessüm yavaşça kayboldu. — Gördüm kızım... Ama sen neden sordun? Sevgi gözlerini yere indirdi. Cevap vermedi. — Kızım bak, ben aranızda ne var bilemem. Adem iyidir, iyi çocuktur. Elimde büyüdü kerata. Ama anarşik bir çocuk o. Hele ağabeyin görse. İkinizin de canını yakar. Ve ekler. — Adem'i sormuştun. Gördüm, görmez olaydım.. Polisler aldı onu. Duvara yazı yazarken görmüşler yine. Bir şey olmaz. İki üç güne bırakırlar. Sevgi, duyduklarının ardından donup kaldı. Zar zor ayağa kalktı ve pastaneden çıktı. Gözyaşlarını tutamadan evinin yolunu tuttu. Eve vardığında Kenan henüz dönmemişti. Bir süre odasında sessizce oturdu. Gözyaşları dinince bahçeye çıktı. Eline sulama kabını aldı. Gülleri sularken karanlığın içinden ince bir ıslık sesi yükseldi.